Publiczna Szkoła Podstawowa w Mierzynie - ul. Welecka 30, 72-006 Szczecin

     Dawno, dawno temu za lasami za morzami za siedmioma górami w odległej krainie było sobie sześć osad Mierzyn, Lubiszyn ,Dołuje ,Bezrzecze, Wołczkowo, Dobra.
     Ale tylko o jednej z nich chcę opowiedzieć o Mierzynie.
     Na początku powstał wiatrak. A było to tak:
     Razu pewnego był sobie młynarz, młynarz który mieszkał w chatce nieopodal lasu. Pewnego dnia gdy wracał z pracy tak się zastanawiał czy nie lepiej wybudować własny wiatrak.Po roku przypomniał sobie o swoim marzeniu.
     Hm!? pomyślał spróbować nie zaszkodzi. Poprosił też kolegów aby mu pomogli. I tak po czterech latach powstał piękny ,duży i gotowy do pracy wiatrak. Wiatrak stoi do dziś dnia i uważany jest za zabytek. W okolicy wiatraka ludzie zaczęli budować chaty i w taki sposób powstała niewielka osada. A, że była otoczona pięknymi lasami często w te okolice przybywali książęta z niedalekiego księstwa Szczecin.
     Pewnego razu niedaleko osady urządzał polowanie Książę z rodu Mierzynków.
     Książę zobaczył piękną dziewczynę ,która zbierała jagody w lesie, okazało się, że tą dziewczyną była córka młynarza. Gdy ją ujrzał od razu się w niej zakochał. Po kilku miesiącach odbył się ich ślub. Córka młynarza nie chciała opuszczać swojego domu i rodziców, gdyż byli już starzy, a ona chciała im pomagać prowadzić młyn. Książę przejęty dobrocią swojej żony i pięknem okolicy, pomyślał iż rozbuduje ten grud i tu zamieszka. Rozkazał wojsku wybudować kościół, nowe domy i szkołę. A osadnicy nazwali swoją osadę Mierzyn od nazwy rodu księcia.
     Gdy Mierzyn się rozbudowywał wprowadzali się nowi mieszkańcy. Pomyśleli sobie aby zasiać pola zbożem ,zasadzić krzewy i drzewa owocowe i kraina ta stała się jeszcze piękniejsza i bogatsza. Książe wraz z córką młynarza żyli długo i szczęśliwie.
     Urodziła im się przepiękna, dobra i mądra córka. Rozbudowywała ona dalej Mierzyn przyciągając do niego nowych mieszkańców, którzy mogli tu żyć szczęśliwie.
     Ta piękna kraina o nazwie Mierzyn istnieje do dzisiaj. Nadal jest tu szkoła, w której uczą się fajni uczniowie, przepiękny kościół, hotel „Julian” i restauracja „Nord” gdzie można dobrze zjeść i wesoło się bawić. Mamy również bibliotekę gdzie przepiękne w niej bajki czytamy, a do naszej krainy wszystkich zapraszamy.

Wycieczka do Bullerbyn

W czasie wakacji postanowiliśmy z rodzicami, że pojedziemy do Norwegii. Po siedmiogodzinnej podróży promem dopłynęliśmy do Szwecji i dalszą drogę mieliśmy już odbyć lądem. Gdy wyjechaliśmy z promu, poprosiłem rodziców, żebyśmy pojechali do Bullerbyn. Chciałem koniecznie poznać Lisę, Lassego, Bossego i Ollego. Kiedy dojechaliśmy do wioski, zobaczyliśmy chłopców grających w piłkę. Wysiadłem z samochodu i pobiegłem się przywitać. Rozmawialiśmy po angielsku. Chłopcy zaprosili mnie i moją siostrę do domu. Karolina poszła z Lisą do pokoju i bawiły się lalkami, a ja z chłopakami poszliśmy nad jezioro łowić raki i ryby. Jako jedyny złowiłem suma, który ważył dziewięć kilogramów i całe wiadro raków. Bawiliśmy się świetnie. Wieczorem upiekliśmy rybę na ognisku i zjedliśmy ją. Następnie pojechaliśmy w dalszą drogę do Norwegii.

Jakub Kowalczyk

Rozpoczęły się ferie zimowe, a ja nie mogłam się doczekać, kiedy pojadę z wizytą do Bullerbyn. Bardzo chciałam się porzucać kulkami i pozjeżdżać na sankach z Brittą, Anną, Lisą, Ollem, Lassem i Bossem. Kiedy już do nich przyjechałam, bardzo się ucieszyli na mój widok. Rzuciłam wszystkie torby i pobiegłam od razu się z nimi bawić. Najpierw ulepiliśmy dużego bałwana, a później rzucaliśmy się śnieżkami. W Bullerbyn jest zawsze dużo śniegu i jest bardzo wesoło. Szkoda, że już muszę odjeżdżać, ale w każde ferie będę ich odwiedzała.

Maja Baszewska

Podczas wakacji pojechałem z rodzicami do Bullerbyn. Mieszkaliśmy w Zagrodzie Południowej. Gdy już rozpakowaliśmy się, chłopcy zaproponowali, żebyśmy rozbili namioty. Bawiliśmy się wspaniale. Wieczorem rozpaliliśmy wielkie ognisko. Piekliśmy kiełbaski i ziemniaki, ja piekłem też bułki. Później rozmawialiśmy o duchach. Nagle w krzakach coś się poruszyło. Myśleliśmy, że to jakieś zwierzę lub wiatr. W zaroślach zobaczyliśmy białą postać trzymającą coś w rękach. Zjawa była coraz bliżej i pokazywała jakieś znaki. Bardzo się baliśmy, w końcu zaczęliśmy uciekać. Biegliśmy tak szybko, że nawet nie słyszeliśmy wołania. Okazało się, że ta zjawa to tatuś Ollego. Chciał nas wystraszyć i udało mu się. Po tygodniu musieliśmy wracać do domu. Szkoda, bo było super. W przyszłym roku też pojadę do Bullerbyn.

Mateusz Boguski

Pewnego zimowego dnia tata i mama obudzili mnie i moją młodszą siostrę o czwartej rano. Bardzo się zdziwiłyśmy i zapytałyśmy tatę o co chodzi. Tata powiedział, że jedziemy do wioski, która nazywa się Bullerbyn. Kornelia nie wiedziała o co chodzi, ja na początku też, ale szybko mi się przypomniało, że opowiadaliśmy o tym w szkole. Gdy wyjeżdżaliśmy na dworze było jeszcze ciemno. Przysnęłyśmy trochę, aż nagle tata zawołał, że jesteśmy na miejscu. W jednej chwili zobaczyłam biegające dzieci z Bullerbyn. Najpierw zapoznałam się z Anną, która pokazała mi gdzie mieszka i przedstawiła swoją siostrę , Brittę. Spytałam się Britty „gdzie jest Kornelia?”. Okazało się, że biegała za Lisą. Potem mama pojechała do sklepu i kupiła wszystkim czekoladki. Każdy schował swoje czekoladki. Następnie bawiliśmy się w piratów. Lasse był kapitanem Złamaną Nogą i rozkazywał majtkom, że mają szybciej szorować podłogę. Zabawę przerwał nam tata, który przyszedł i powiedział, że jedziemy do domu. Gdy byliśmy już w domu Kornelia i ja powiedziałyśmy, że było fantastycznie i że chciałybyśmy zamieszkać w Bullerbyn. Tata wyszeptał „wszędzie dobrze, ale najlepiej w domu”.

Natalia Puchalska

Pewnego jesiennego dnia tata zaplanował ferie zimowe. Obiecał nam, że pojedziemy do Bullerbyn, które jest położone w Szwecji. Bardzo się z siostrą ucieszyłyśmy. Wreszcie nadeszły długo oczekiwane ferie zimowe. Spakowaliśmy się i wyruszyliśmy na zaplanowaną wyprawę….. Niespodzianką dla mnie i mojej siostry było to, że płynęliśmy promem. Przepłynęliśmy cały Bałtyk i dotarliśmy do Szwecji. Jednak do Bullerbyn jechaliśmy jeszcze kilka godzin. Podróż była długa i męcząca. Gdy dojechaliśmy na miejsce, wszyscy na nas czekali. Okazało się, że będziemy spać w Zagrodzie Środkowej. Mieszkańcy zaplanowali dla nas różne wycieczki i zabawy. Podczas pobytu poznaliśmy wszystkie zakamarki Bullerbyn. Życie dzieci z Bullerbyn bardzo różni się od naszego. Na co dzień mają kontakt z naturą. Zima także wygląda inaczej, ponieważ wszystko przykrywa piękna, puszysta i połyskliwa warstwa śniegu. Najbardziej utkwiła mi w pamięci wyprawa saniami nad jezioro. Wstaliśmy wcześnie rano, była piękna, słoneczna pogoda. Ubraliśmy się w bardzo ciepłe ubrania, zabraliśmy ze sobą jedzenie oraz grube koce. Pojechaliśmy nad jezioro. Gdy dotarliśmy na miejsce, rozpaliliśmy wielkie ognisko, w którym piekliśmy ziemniaki. Później wszyscy razem ulepiliśmy ogromnego bałwana. Odbyła się także wojna na kulki śnieżne. Upiekliśmy kiełbasy i zjedliśmy je z ziemniakami z ogniska. Był to bardzo wesoły i ciekawy dzień, którego nigdy nie zapomnę.

Nina Sebastianowicz

Pewnego razu mama powiedziała, że pojedziemy do Bullerbyn. Podróż do Szwecji była długa, ale dojechaliśmy szczęśliwie. Mieliśmy problem z odnalezieniem Bullerbyn, a więc spytaliśmy się pana, który mieszkał w Wielkiej Wsi i on nam wskazał drogę. Gdy dojechaliśmy na miejsce i ze wszystkimi się przywitaliśmy, mama Lisy, Bossego i Lassego zaprosiła nas na ucztę przygotowaną przez Agdę. Następnie pobiegliśmy bawić się w berka. Po zabawie jedliśmy kolację, bo w Bullerbyn robiło się szybko ciemno. Spaliśmy w namiocie. W nocy było zimno, więc byliśmy mocno opatuleni kołdrą. Następnego dnia pomagaliśmy w karmieniu zwierząt i dojeniu krów. Po pracy każdy z nas miał dostać szklankę mleka. Poźniej pojechaliśmy do młynarza, który powiedział nam, że ostatniej nocy widział goglina, a raczej wilka w przebraniu goglina z workiem. Pomyśleliśmy, że w tym worku było wilczo – goglinowe złoto. Następnej nocy wykradliśmy się i poszliśmy do lasu, żeby zobaczyć wilko –goglina. Nic nie znaleźliśmy oprócz dziwnej monety. Gdy rano chcieliśmy pokazać znalezisko rodzicom, nie było jej. Pewnie zabrał ją wilko- goglin. Po południu pożegnaliśmy się ze wszystkimi i wyjechaliśmy do domu. Bardzo mi się podobało w Bullerbyn.

Patryk Bączkowski

Wieczorem nie mogłam zasnąć, więc sięgnęłam po książkę „Dzieci z Bullerbyn”. Kiedy doczytałam do rozdziału, w którym dzieci bawiły się w stogu siana, zrobiłam się śpiąca i zasnęłam. Rano obudziłam się w Bullerbyn, w Zagrodzie Północnej. Przyszła do mnie Anna i powiedziała, żebym wyszła na podwórko, bo wszyscy bawią się w stogu siana. Zeszłam na dwór i zobaczyłam Brittę, Lissę, Lassego, Bossego, Ollego oraz małą Kerstin. Najpierw bawiliśmy się w berka, później w chowanego, a potem poszłam do Zagrody Środkowej na śniadanie. Następnie Lisa pokazała mi swoją kolekcję zakładek do książek. Kiedy zobaczyłam wszystkie zakładki z pudełka, Lisa zapytała mnie, czy chcę zrobić chłopcom kawał. Zgodziłam się. Wzięłyśmy różowe naklejki i przykleiłyśmy je do ich łóżek. Nagle usłyszałam wołanie mojej mamy: „Sara, już czas iść do szkoły”. Okazało się, że to był tylko sen. Szkoda, że nie dowiem się, jakie były miny chłopców, kiedy zobaczyli swoje łóżka. Moje odwiedziny w Bullerbyn były bardzo udane, mimo że był to tylko sen.

Sara Jawad

Złote myśli

Dobro powraca, to się każdemu opłaca.
Miej trochę rozsądku,
Traktuj ludzi w porządku.

Jakub Kubalewski

Dobro powraca i do właściciela wraca..

Wiktoria Rymsza

Gdy dobro i miłość panują w szkole,
Zło nie wraca i to się opłaca!!

Natalia Dyrek

Może przemoc to przeszkoda ku dobroci i miłości,
Postarajmy się o raj, aby lepszy był ten kraj!!

Piotr Dalak

Czy dobro powróci?
A jak wróci, to kiedy wróci?
Może jak się pokłócisz?
Jak się pokłócisz, to dobro się odwróci.

Aleksandra Łukaszewska

Dbaj o swoją szkołę,
Udzielaj pomocy,
A będzie ona prawdziwą
"Szkołą bez przemocy”!!

Dagmara Czereszko

Dobro powraca i wszystko się zmienia,
Dobrym ludziom życzę wielkiego powodzenia!!

Dagmara Obmalko

Dobro się śmieje, a złość płacze. Dobro się rodzi, a złość odchodzi!!

Anna Mierzwa

TWÓRCZOŚĆ MUZYCZNA UCZNIÓW

     Na lekcjach umuzykalnienia w klasach II A i B oraz III uczniowie zapoznawali się z bardzo melodyjną i taneczną „ Cza- czą o Szczecinie”.
     Zadaniem dodatkowym dla chętnych uczniów było napisanie tekstu podobnej cza- czy, ale o Mierzynie lub innej miejscowości naszej gminy.
     Wysiłkom nie było końca- na lekcji, na przerwie, w domu( można było poprosić o wspólną twórczość rodziców. Oto efekty pracy:

CZA- CZA O MIERZYNIE

Nudzi ci się, siedzisz sam
Pomysł już dla ciebie mam.
Jakoś cię przekonać chcę,
Lepiej dzisiaj wybierz się;

REF: Na spacerek po Mierzynie
Ta przyjemność cię nie minie,
Poznaj Mierzyn, swą mieścinę,
Zabierz swą rodzinę.

2. Tu boisko, kościół też,
„Nord” też u nas nawet jest,
Hotel „Julian”, jeśli chcesz,
Więc rowerek z sobą weź.

3. Wiatrak w słońcu pięknie lśni,
Lecz do szkoły wracać czas.
Super było nam w Mierzynie,
Ale już żegnamy was.

Dawid Teodorczyk

CZA- CZA O MIERZYNIE

Smucisz się, siedzisz sam,
Zaraz przyjdę, coś ci dam,
Prezent będzie- mapka ta,
Co pokaże Mierzyn nam.

REF: Na wyprawę po Mierzynie
Ta okazja cię nie minie,
Poznaj dobrze gminę swą,
Zabierz uśmiech w drogę tą.

2. Tutaj szkoła, kościół też,
Biblioteka, jeśli chcesz,
Zgraja kumpli na rowerach
Robi sztuczki Szumachera.

3. Kiedy wiosna, pola kwitną,
Kwiaty zbieram z moją świtą,
Tak wspaniale i cudownie,
Tu zapraszam was ponownie.

Blanka Stajkow

CZA- CZA O MIERZYNIE

Nudzi ci się, siedzisz sam,
Pomysł już dla ciebie mam,
Jakoś cię przekonać chcę,
Na spacerek wybierz się:

REF: Na spacerek po Mierzynie
„Julian” gościnnością słynie,
Zwiedź dziś swą dzielnicę Mierzyn,
Ciesz się z nami chętnie.

2. Tu boisko, szkoła jest,
Odwiedź sklepik, jeśli chcesz,
Do kościoła ze mną chodź,
Będzie z ciebie miły gość.

3. Odwiedź Wiatrak, gdy masz chęć
I do „Nordu” ze mną pędź.
W „Nordzie” z chęcią zjemy coś,
By znów biegać, no i hop!

Paulina Szymańska

CZA- CZA O DOBREJ

Nudzi ci się, siedzisz sam,
Pomysł już dla ciebie mam,
Jakoś cię przekonać chcę,
Lepiej dzisiaj wybierz się:

REF: Na spacerek po mej Dobrej
Zabierz rower, będzie ci wygodniej,
Poznaj moją wioskę Dobrą,
I zapoznaj z jej urodą.

2. Tu boisko, kościół też,
Restauracja, jeśli chcesz,
Biblioteka tuż, tuż, tuż,
Dom Kultury, więc się rusz.

3. Wokół pięknie szumi las,
I upływa szybko czas,
A koniki pędzą w dal,
Ja zapraszam was na bal!

Zuzia Klepacka

Opracowała muzycznie
Krzysztofa Romanowska
(na podstawie piosenki „Cza- cza o Szczecinie”
Słowa i muzyka Ewa Woś- Lorek).